Laatste Nieuws

Delft Support in coronatijd

 

Ook in tijden van corona werkte Delft Support door, maar beperkingen waren er natuurlijk wel.

Huisbezoeken, juist zo’n belangrijk deel van de hulp, konden niet meer. Hoe heeft Delft Support de Delftse inwoners tóch kunnen helpen? Vier medewerkers vertellen.

Evelyne Bartelds, adviseur Team Wmo: "Ik ben gespecialiseerd in mensen met complexe lichamelijke beperkingen én mensen met autisme. Binnen de eerste doelgroep wilde een cliënte een traplift. Vanwege valgevaar konden we haar verzoek niet uitstellen. Normaal ga ik dan naar de woning toe, ik beoordeel of de traplift nodig is, of de rest van de woning nog wel voldoet en of de trap geschikt is voor een lift. Nu heeft haar kleindochter via WhatsApp foto’s en video’s gestuurd van de gehele woning. Zo kon ik de traplift toch toekennen.”

Delft Support in coronatijd

Telefoon

“Voor mensen met autisme kan het een grote stap zijn om met iemand te bellen. En dan moet ik ook nog persoonlijke vragen stellen. Bij één cliënt was al een behandelaar betrokken. Die heb ik eerst met toestemming uitgebreid gebeld. Vervolgens heb ik opgeschreven wat de situatie was en welke ondersteuning volgens mij nodig was. Dat heb ik aan de telefoon voorgelezen aan mijn cliënt, hij hoefde alleen maar aan te geven of het klopte of niet. Dat werkt goed.”

Hard werken

Miranda Noordam, casuscoördinator Sociaal Team: “Voor elke cliënt moesten we kijken wat werkt, (beeld)bellen, appen of toch een gesprek aan de voordeur. In het begin was het hard werken om mensen niet kwijt te raken. Inmiddels hebben we daar wel een goede weg in gevonden. Maar ik heb bijvoorbeeld een cliënt met een verslaving, die heeft een terugval.”

Schriften en stiften

“Ik begeleid veel kwetsbare gezinnen, die moet ik echt zien. Daarom heb ik acht gezinnen aangemeld voor het ‘crisisfonds voor kwetsbare kinderen’. Dat fonds stelde vanwege de coronacrisis spullen beschikbaar, zoals schriften, stiften, educatief speelgoed. Die ben ik persoonlijk gaan langsbrengen. Prachtig om die blije gezichten te zien. En ik kon even in het echt zien hoe het ging met de kinderen.
Het ene gezin heeft het extra zwaar, het andere toont juist meer veerkracht. En met sommige psychiatrische cliënten gaat het beter; ze hebben minder afspraken, minder druk van buitenaf. Die zie je gewoon opleven.”

Afweging

Annelieke Hooiring, medewerker Team Jeugd: “Ik heb met al mijn cliënten gebeld of gevideobeld toen de coronacrisis begon, maar kinderen vinden het lastig om te bellen. Ik heb hen ook een WhatsApp-berichtje gestuurd met de vraag: bel of app me als er wat is. We maakten met elkaar de afweging of bellen genoeg was.”

Bal mee

“Sommige kinderen wilde ik per se zien. Een jongetje verloor twee oma’s. Toen ben ik met hem gaan wandelen, met een bal mee. Ook ben ik met twee zusjes gaan picknicken in de Delftse Hout. Bij een kwetsbare moeder met een pasgeboren baby heb ik aan de voordeur een praatje gemaakt. Live kun je toch beter inschatten hoe het gaat. Het is wel lastig om persoonlijke zaken te bespreken in de buitenlucht, terwijl je ook de anderhalve meter in acht moet nemen.
Met nieuwe cliënten  is een eerste afspraak via beeldbellen niet te doen. Gelukkig kunnen we met hen nu weer een afspraak maken op het Stadskantoor.”

Niet wachten

Fatma Sahin, consulent Jongerenacademie: “Ik werk met laagopgeleide statushouders, met hen is echt face-to-face-contact nodig. Aanmelden bij een school, cv maken, uitkering aanvragen, werk zoeken, inloggen in systemen, daarvoor hebben ze de faciliteiten én de vaardigheden niet. Ik heb dus veel afspraken door laten gaan, als ik vond dat het niet kon wachten.”

Afwasser

“Bijvoorbeeld met Tedase uit Eritrea, die een moeizaam inburgeringtraject  achter de rug heeft. Bellen of videobellen is moeilijk voor hem vanwege de taal. Maar hij wilde graag aan het werk. Ik heb zijn cv geprint dat ik samen met hem heb gemaakt en ben meegegaan naar een restaurant in de stad . Daar vroeg ik de bedrijfsleider, die in contact was met het Werkgeversservicepunt, of hij voor de functie afwasser op gesprek mocht. Tedase was zo nerveus, ik introduceerde hem en liet hem zelfstandig het sollicitatiegesprek voeren. Hij kwam later terug op kantoor en riep blij: ‘Fatma, ik ben aangenomen!’”




Terug
vrijdag 3 juli 2020 07:49:55 Categorie: Laatste Nieuws Ingezonden door: Rob