Laatste Nieuws

'Pleegouders zijn: een verrijking'

 

Regine Reinders en haar partner Maarten Hoeve hebben samen twee pleegkinderen: Shay en Prince. ‘We willen een zo gewoon mogelijk gezin zijn.’

Regine Reinders (31) was nog een kind toen ze haar vader van het vliegveld haalde en zag hoe een adoptiekindje werd overgedragen aan nieuwe ouders. “Dat een papa en een mama een kindje wilden opnemen dat niet van hen was, maakte zóveel indruk op me. Ik wilde later ook een kind adopteren.” Het bleef niet bij een wens: toen ze 24 was, en al zes jaar samen met Maarten, meldde het stel zich aan voor adoptie. “Maarten was helemaal eens met mijn  wens. Wij zorgen graag voor wie er al is. Bovendien bleek ik een hartafwijking te hebben. Zelf zwanger worden was niet zonder risico. Het leek alsof het zo moest zijn.” 

'Pleegouders zijn: een verrijking'

Welkom

Maar een adoptieprocedure bleek verre van eenvoudig. “Ze maken het je heel moeilijk. Informatiebijeenkomsten, bijvoorbeeld, waren midden op de dag, ver van Delft. Er waren allerlei voorwaarden en het is peperduur. We kregen het gevoel dat we het voor onszelf deden in plaats van waar het om ons ging: een kind helpen.”
Pleegzorg had niet hun voorkeur. Toch gingen ze naar een bijeenkomst van Jeugdformaat. “Dat was ’s avonds, in Rijswijk, dus vlakbij. We voelden ons ontzettend welkom – daar wilden ze ons wél graag. Ze zoeken een zo divers mogelijk publiek om de beste matches te kunnen maken. En je hebt veel opties. Je kunt bijvoorbeeld kiezen voor pleegzorg in de weekends, voor een beperkte periode of – zoals wij wilden – fulltime tot een kind achttien wordt. En in plaats van dat het geld kost, krijg je een pleegvergoeding voor het kind. Het was in alles het tegenovergestelde van onze ervaring met adoptie.”

Zes dagen

Na de kennismaking volgden Reinders en Hoeve een training van drie avonden. Ze besloten ervoor te gaan. De pleegzorgbegeleider kwam op huisbezoek en niet veel later kwam het bericht dat er pleegouders werden gezocht voor Shay, die toen zeven maanden oud was. Reinders: “Shay zat in een crisispleeggezin, maar kon daar vanwege ziekte van hun dochter niet langer blijven. We hadden maar zes dagen voordat Shay kwam en moesten dus snel de babykamer inrichten en zorgen voor kleertjes, een traphekje, kinderstoel enzovoort. We waren dan ook heel blij met ‘Jemagerzijn’, een stichting in Delfgauw waar mensen kinderspullen kunnen doneren en pleegouders ze kunnen ophalen. Daar weten ze precies wat je nodig hebt en het is ook leuk om andere pleegouders te ontmoeten. Dankzij de stichting hebben we alles voor Shay’s komst kunnen regelen.”

Succesmomentje

Shay had het nodige meegemaakt in zijn korte leventje. “Het was niet meteen makkelijk om contact met hem te krijgen. Hechten vraagt tijd. Omdat hij nog niet kon omrollen, gingen we met hem naar fysiotherapie. Binnen tien weken liep hij langs randen; je zág hem groeien. We vierden elk succesmomentje. Het was een heftige én een heel mooie tijd. Je maakt een enorm verschil in het leven van zo’n klein ventje.”
Na ruim een jaar kwam Prince, toen zes maanden oud, erbij. “Dat ging heel soepel. Prince heeft vrijwel vanaf zijn geboorte heel lieve crisispleegouders gehad. Zo’n goede start maakt een groot verschil. Hij maakte meteen contact, accepteerde ons vanaf het begin. En we hadden inmiddels natuurlijk ervaring. Shay moest wennen aan Prince’s komst, maar inmiddels noemt hij hem ‘mijn broertje’ en zijn ze aan elkaar gehecht.”

Biologische ouders

Als pleegouders heb je ook contact met de biologische ouders, net als de kinderen zelf. Reinders: “Het helpt als je openstaat voor hun verhaal. Als je hun geschiedenis kent, leer je er ook respect en begrip voor hebben.” In het begin was de pleegzorgbegeleider bij de bezoeken tussen de kinderen en hun biologische ouders; tegenwoordig doet Reinders dat zelf. “De relatie tussen ons en de ouders moest groeien, maar het gaat nu goed. Ik stuur ze regelmatig appjes als de kinderen iets bijzonders meemaken. Ze komen hier geregeld naartoe – en soms eten ze mee.” 

Durven

Reinders en Hoeve hebben bewust gekozen voor pleegoudervoogdij; er zit nu geen wettelijke partij meer tussen hen en de kinderen. “We willen een zo gewoon mogelijk gezin zijn en niet voor elk doktersbezoek  toestemming hoeven vragen. Ik heb gemerkt dat het de hechting ook ten goede gekomen is nu we de pleegoudervoogdij hebben. We dúrven ons te hechten.”
Fulltime pleegouderschap kost veel tijd en energie, zegt Reinders. “Maar dat wil niet zeggen dat je een perfecte ouder zou moeten zijn. Belangijker is dat je het graag wilt! Je wordt begeleid en leert gaandeweg zoveel. Het is voor ons echt een verrijking. Een kind een fijne toekomst bieden: wat wil je nog meer?”

In Delft zijn er zo’n negentig pleeggezinnen. Daar kunnen pleegkinderen ‘zo thuis mogelijk’ opgroeien. Nieuwe pleeggezinnen zijn zeer welkom! Dat kan op verschillende manieren: voor langere tijd, kortdurend, fulltime en in deeltijd. Wilt u meer informatie? Kijk dan op www.wordpleegouder.nlwww.pleegzorg.nl of www.openjewereld.nu.

Op de foto: Regine Reinders en Maarten Hoeve met in hun midden Prince (2) en rechts Shay (3). Foto: Erwin Dijkgraaf.




Terug
donderdag 20 januari 2022 08:31:28 Categorie: Laatste Nieuws Ingezonden door: Rob